Ons verhaal
Hij las niet over kokossen. Hij klom in de bomen.
Één oprichter. Twee kokossen per dag. Een vraag die hem niet losliet.
De oprichter
Geboren in Europa. Woont in Hội An. Twee kokossen per dag.
Gaëtan is opgegroeid in Europa en droomde van verse kokosnoten op dezelfde manier als de meeste Europeanen. Als iets wat je verdiende door ver genoeg te reizen. Dus hij reisde. De eerste slok was in Taïwan, rechtstreeks uit een groene kokosnoot met een rietje. Koud. Schoon. Licht zoet. Niets zoals wat thuis in een pak werd verkocht. Jaren later verhuisde hij naar Hội An. Hij stopte nooit.
Het ritueel
Eén in de ochtend. Eén in de middag. Elke dag.
Thuis via de markt. Twee kokosnoten, soms vier, jaren lang van dezelfde verkoper. De jonge groene exemplaren, vroeg geplukt. Een op de veranda bij zonsopgang. Een aan het bureau in de middag. De energiedrankjes en frisdranken die daar vroeger stonden verdwenen. De kokosnoot verving ze allemaal. Echte hydratatie, elektrolyten, een smaak die gewoon water niet kan bereiken. Je drinkt ze zonder het op te merken. Jaren voordat My KoKo een naam had.
De vraag
“Waarom kan ik dit elke ochtend hebben, terwijl mijn vrienden thuis dit niet kunnen?”
Gaëtan. Hội An.
Het antwoord
Hij was in zee toen het kwam.
Cửa Đại strand, twintig minuten zuid van huis. De plaats waar we twee keer per week gaan, onze kokosnoot op de ligstoel drinken, werken met onze voeten in het zand. Het gedachte was daar jaren opgebouwd. Ik wil dat iedereen dit heeft. Overal. Altijd. Makkelijk. Voor een normale prijs. De echte. Toen op een ochtend, in het water, de vonk. Jaren van engineering, een stille passie voor chemie en natuurkunde, gelaagd met elk bedrijf dat hij ooit had gebouwd, alles uitgelijnd in één gedachte. Hij kon de hele oplossing voor zich zien. Hij zwom terug naar de ligstoel, schreef het plan op, belde de industriële partners die konden helpen, en vloog de week erop met een collega uit voor de eerste tests. Positief van de eerste proef.
De reis
We vroegen vijftien handelaren. Ze wezen allemaal naar het eind van de straat.
Kanton, tijdens de handelsbeurs. De man aan het eind van de straat had vier kokossen. De man aan het begin, waar we waren begonnen, had twintig. We kochten ze allemaal. De eerste proef begon de volgende ochtend.
Het bewijs
We werkten totdat de twee glazen er hetzelfde uitzagen. Toen werkten we totdat ze hetzelfde smaakten.
Naast elkaar. Eén van ons, eén geplukt die ochtend. Blind geproefd, door mensen die twee echte kokossen per dag drinken. Ze konden ze niet van elkaar onderscheiden. Dat is de enige standaard die we accepteren.
Het eerste van zijn soort. Vanaf nul opgebouwd.
Jenny. Medeoprichter. Oogst in Hội An.
Het team
Jenny was erbij vanaf de ochtend van de eerste.
Medeoprichter. Dezelfde obsessie, dezelfde standaarden, dezelfde uren. De boerderij in Laos die we achtervolgden omdat iemand erover had gesproken. De zondag die we doorbrachten met het schoonmaken van honderd kokossen op de keukenvloer. Het telefoontje om middernacht naar Kanton toen iets in de proef was afgedreven. De oogst in Hội An, in de foto. Dit is nooit het verhaal van één persoon. Dat was het nooit.
Wat komt er volgende
My KoKo komt eraan. Wees erbij vanaf het begin.
Voor elke coco-liefhebber. Voor iedereen die een stukje tropen in hun dagelijks leven wil. We bouwen dit voor hen. We bouwen het ook voor onszelf, want wanneer we in Europa werken stoppen we niet. We hebben alleen nodig dat het product eerst bestaat. Bijna klaar.